მთავარი სიახლეები “თუ ასე გაგრძელდა, ჩვენს მინდვრებზე 1200 არაბული ოჯახი დასახლდება”

“თუ ასე გაგრძელდა, ჩვენს მინდვრებზე 1200 არაბული ოჯახი დასახლდება”

11
გაზიარება

“ეს 200 ჰექტარი მიწა, რომელზეც ახლა საუდის არაბეთის მოქალაქეები სოფლის შენებას შეუდგნენ, რამდენიმე ათეული წლის წინ ფაქტობრივად სოფელ კუმისის ბეღელი გახლდათ”

სოფელ კუმისის მოსახლეობამ ცოტა ხნის წინ შეიტყო, რომ სოფლის 200-ჰექტრიან საძოვრებზე არაბული სოფლები უნდა აშენდეს. 20 ჰექტარი მიწის ნაკვეთები უკვე გაყიდულია დაახლოებით 80 არაბულ ოჯახზე, საკარმიდამო ნაკვეთებიც შემოღობილია. დანარჩენი – პარალელურად ნაწილდება და იყიდება. სოფლის მოსახლეობამ საძოვრებზე სასაზღვრო ბოძები თვითნებურად ახსნა. აქაურები ფიქრობენ, რომ სწრაფად მზარდი არაბული სოფელი

მათ ლუკმასა და თავისთავადობას წაართმევს.
არჩილ მდივნიშვილმა კუმისის მიწების გაყიდვის სრული დოკუმენტაცია მოიძია:

– ეს 200 ჰექტარი მიწა, რომელზეც ახლა საუდის არაბეთის მოქალაქეები­ სოფლის აშენებას აპირებენ, რამდენიმე ათეული წლის წინ სოფელ კუმისის ბეღ­ელი გახლდათ. ამ ტერიტორიაზე მოყვანილი ქერით თუ ხორბლით ვსარგებლობდით. მოგვიანებით კუმისს სარწყავი წყალი შეუწყდა და ნათესებიც განადგურდა, სოფელი ძირითადად მესაქონლეობაზე გადავიდა და ამ ადგილებში აძოვებდა პირუტყვს. აქვე იყო კუმისის მებოცვრეობის ფერმაც, რომელიც მოგვიანებით, 2006 წელს, ამ მიწასთან ერთად იყიდა

შპს “კუმისი-21”-მა, რომელიც ქათამსა და კვერცხს აწარმოებდა. ეს შპს ამ ნაკვეთებზე ერთხანს მარცვლეულსაც თესავდა. მოსა­ვლის აღების შემდეგ, ნამკალში პირუტყვს შესვლას არავინ უშლიდა. ამიტომაც ტერიტორიების გასხვისებას ხალხი არ გაუღიზიანებია – საკუთრებას წინ ვერავინ აღუდგება, სამწუხარო მხოლოდ ის არის, რომ ქართველ გლეხს იმდენი შემოსავალი არ გააჩნია, რომ უცხოელს საკუთარი ქვეყნის მიწის ყიდვაში გაუწიოს კონკურენცია. მას შემდეგ შევშფოთდით, როცა გავიგეთ, რომ “კუმისი-21” არაბულ სოფელზე იყიდება.

– ეს ამბავი როგორ გაიგეთ?

– ერთ დღეს მწყემსმა ამ მდელოებზე­ ნახირი რომ მორეკა, აქ ჯერ კიდევ მდებარე შპს-დან ქალბატონი გამობრძანდა და მწყემსი გააფრთხილა: – აქ აღარ მოხვიდე, არაბები სოფელს აშენებენ და თუ დაგინახეს, პოლიციას გამოუძახებენო.­ გაგიჟდა მწყემსი – რა არაბული სოფელიო! მაგრამ ნაკვეთებზე სანიშნი ბოძები რომ დაინახა, გაოგნებული მობრუნდა სოფ­ელში. აქ თუ არაბული სოფელი გაშენდა,­ ბუნებრივია, მათ საკვები რესურსიც დასჭირდებათ და მიწის ყიდვას შეეცდებიან.

– აკი, ბოლო დრომდე უცხოელებისთვის მიწის მიყიდვაზე შეზღუდვა მოქმედებდა.

– თავდაპირველად ამჟამინდელმა ხელისუფლებამ უცხოელისთვის მიწების მიყიდვა აკრძალა. მერე ღარიბაშვილის პრემიერობისას გადაწყვიტეს, რომ მიწა უცხოელებისთვის მხოლოდ სამთავრობო დადგენილებით მიეყიდათ. ეს მიწა შპს “კუმისმა” 2017 წლის თებერვალში მიჰყიდა პანკისელ ბაქარ ფერეულიძეს და არაბ ნასრედინ ალ-ფაიედს, რომელსაც საქართველოს მოქალაქეობა აქვს მიღებული. ნასრედინ ალ-ფაიედი უკვე ყიდის თავის წილს პატარა-პატარა საკარმიდამო ნაკვეთებად, რომელიც უკვე 80-მა არაბულმა ოჯახმა იყიდა. ამ უკვე გაყიდული ნაკვეთების საკადასტრო რუკაზე სოფელს ცენტრში­ სკოლისა თუ საავადმყოფოს ადგილები უკვე მონიშნული აქვს. თუ ასე გაგრძელდა, აქ დაახლოებით 1200 არაბული ოჯახი დასახლდება… ამას ჩვენს მეზობელ სოფელ თელეთში კავკასიაში უდიდესი არაბული გოლფის მოედნის მშენებლობაც მოსდევს. 2006 წელს შპს-ს ეს ნაკვეთები სახელმწიფოს სახნავ-სათესი მიწების სტატუსით მიჰყიდეს, სახნავ-სათეს მიწებზე კი მშენებლობების წამოწყება ჩვენი კანონმდებლობით აკრძალულია. ჩვენ კი ჩვენს მიწებს არ დავთმობთ”, – მითხრა არჩილ მდივნიშვილმა, რომელსაც კუმისელმა ქალბატონებმა სოფლის სხვა სატკივარიც მოაყოლეს:

– კუმისის ქედზე ბურღი კი დაჰკრეს, მაგრამ ისე იარა ჩვენმა მტერმა, როგორც წყალმა ამ მილებში, სულ ერთი კვირა მოდიოდა, მერე გვითხრეს, ბურღი გაფუჭდა და წყალი აღარ იქნებაო. ისევ მივადექით მარილიან ჭებს, მაგრამ ამ ჭების წყლით მხოლოდ ვრეცხავთ, სასმელი წყალი ქალაქიდან ჩამოაქვთ ჩვენს შვილებს.
აბა, შეხედე ამ პატარა ბიჭსა, აბიბინებულ კარტოფ­ილის ნათესში რომ დგას, აი, ემაგისთანა ბალღებთან ვიქნებით დამნაშავე, თუ მაგ ხალხს აქ სოფელი გავაშენებინეთ…
მოხუცს მწყემსებმაც აუბეს მხარი, – რამდენი გლეხი ეხვეწება სახელმწიფოს, მიწა მოგვეცითო, სახელმწიფო კი ხელებს­ ასავსავებს, გასაყიდი მიწები არ გვაქვსო და არაბებისთვის როგორ გამოუჩნდათ!

ამასობაში გზაზე ქალაქიდან დაბრუნებული კუმისელებიც გამოჩნდნენ – მარნეულისკენ მიმავალ მიკროავტობუსს ტრასაზე ჩამოესვა და ფეხით უნდა აევლოთ გრძელი გზა. კურტნებაკიდებული მიდიოდნენ – ლამაზები, თვალადები და უიმედოები… რა უნდა მეთქვა, გულჩამკვდარი წამოვედი.

წყარო: kvirispalitra.ge